Wij willen ook een brommer

Eindelijk zijn we er dan toch. Ho Chi Minh City!!!

Het heeft verdorie wat voeten in de aarde gehad zeg. De eerste vlucht die we hadden geboekt, bleek iets te krap berekend aangezien het visum toen nog niet ge-oked was. Afgelopen maandagmorgen hebben we dit alsnog binnen 1/2 uur geregeld. Dus toen gelijk een nieuwe vlucht geboekt voor de dag erna. We hadden dus wat extra dagen in KL (dus nog wat sight-seeing gedaan) waar we in een super gezellig guesthouse zaten en wederom diverse bijzondere mensen hebben ontmoet.

Adrian en Michelle bijvoorbeeld (twee maleise chinezen) hebben ons veel verteld over wat we nu eigenlijk (morgennacht) gaan vieren; TET (Chinees Nieuwjaar). De bijgeloven, de wensen, de gebruiken etc.etc.... we know it (almost) all. Met hen zijn we ook gaan eten in een tent langs de weg waar je normaal als westerling echt voorbij loopt. O.a. wild zwijn gegeten wat echt heel erg lekker was. De eekhoorntjeskontjes hebben we aan ons voorbij laten gaan... but if you're ever around?

Verder hebben we de inauguratie van Obama 's nachts live op de laptop van een Professor in American Literature John en diverse anderen in het hostel gekeken. John schrijft tevens reisverhalen voor The Washington Post (waarvan we er al diverse doorgestuurd hebben gekregen) én zit wel eens aan tafel met grote namen (lees Salman Rushdi "he's a real joker, we have this game called novels who almost made it.....", Hirschi Ali "she's got some balls"). Hij woont op de dwarsstraat van The White House en baalde dan ook enorm dat ie net niet op tijd terug was. We hebben er dus weer een adresje bij!!

De volgende dag bood hij ons nog een afscheidsdrankje aan en toen moesten we rennen voor onze (tweede) geboekte vlucht naar HCMC. Op slechts 10 minuten na hebben we die vlucht NIET gehaald. De metro kwam niet, de bus stond in de file en de "stick up your butt" Air Asia manager weigerde ons nog door te laten ondanks dat het vliegtuig nog gewoon klaar stond.

Helaas dus pindakaas. We hebben op de luchthaven weer een nieuw ticket gekocht (want het kost hier alllemaal echt geen drol) en zijn weer naar het guesthouse teruggegaan. En jaaaa, Suzie zag het toen heel even niet meer zitten.

Maar we zijn er nu dan eindelijk en het is echt een bizarre stad. De brommer industrie doet hier goede zaken want het zijn net mieren (18 miljoen brommers in Vietnam). NIET NORMAAL. Aan oversteekstoplichten o.i.d. doen ze hier niet. Je moet gewoon oversteken en gaan. Alles frommelt zich vervolgens wel om je heen. Iedereen heeft hier ook een toeter-tik want tot diep diep diep in de nacht hoor je alleen maar toet-toet-toet-toet-toet-toet... je wordt er helemaal toeter van zeg maar. Hebben dus ook niet geslapen in onze kamer recht aan de straat. Voor de komende nacht zijn we maar geswitcht van kamer.

Zojuist zijn we druk op zoek gegaan naar een kleermaker die voor Corne een mooi (verjaardags)jasje kan maken, maar de helft van die zaken is al dicht vanwege Tet. We hebben wel al de "yippie het is onze laatse werkdag gevierd" in een autogarage waar we net toevallig voorbij liepen. We bleven staan omdat we hele harde, valse karaoke hoorde en voor we het wisten zaten we binnen met een glas bier (dat binnen een half uur ongeveer 10x is bijgeschonken) met een stuk of 10 Vietnamezen te toosten en te proosten (zowat NA elk karaokenummer opnieuw). DJOOOOUWW. Wij hebben toen ook maar even de microfoon gepakt en een stuk of 3 nummers door de galmstok gezongen. Vanavond gaan we eten met een Argentijnse architect die we in het vliegtuig hebben ontmoet. Hij heeft hier zo'n 3 jaar gewoond en weet een heel te gek sea food (ja Geert ;-)) restaurant. Natuurlijk zoeken we rond middernacht een mooi plekje om op Corne's verjaardag te toosten.

Morgen vroeg op want dan staan de chi chi tunnels op het programma. Dat zal even een harde realiteitscheck worden, maar is wel een van de redenen waarom we hier zijn. Vanwege Tet is het hier heel erg druk en we weten dus nu nog niet welke kant van Vietnam we op gaan. We willen graag naar Cambodja (Angkor Wat in Siem Reap), maar moeten dan weer opnieuw door het visum gebeuren heen. Zoals dus alle eerdere berichten eindigen, eindigt ook deze .... we zien het wel.

Dikke kus  (en zie ook foto's van Urang oetang enzo!)